1837 ஜூன் 20 அதிகாலை. கென்சிங்டன் அரண்மனையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த பதினெட்டு வயது இளவரசி விக்டோரியாவை எழுப்பி, அவரது பெரியப்பா நான்காம் வில்லியம் மன்னர் இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி சொல்லப்பட்டது. அன்று தொடங்கிய அவரது ஆட்சி 1901 ஜனவரி 22 வரை, ஏறக்குறைய 63 ஆண்டுகள் 7 மாதங்கள் நீடித்தது. அந்தக் காலம் முழுவதும் "விக்டோரியன் யுகம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த யுகத்தை சுமார் 1820 முதல் 1914 வரை என்று இன்னும் விரிவாக வரையறுக்கின்றனர்.
அரசியும் அரண்மனையும்
1840-ல் விக்டோரியா தன் உறவினரான ஜெர்மானிய இளவரசர் ஆல்பர்ட்டை மணந்தார். அவர்களுக்கு ஒன்பது குழந்தைகள்; அவர்களின் திருமணங்கள் மூலம் ஐரோப்பாவின் பல அரச குடும்பங்களுடன் உறவு ஏற்பட்டதால் விக்டோரியா "ஐரோப்பாவின் பாட்டி" என்று அழைக்கப்பட்டார். அறிவியல், கல்வி, கலைகளில் ஆர்வம் கொண்ட ஆல்பர்ட் 1861-ல் இறந்தபோது, துக்கத்தில் மூழ்கிய அரசி பல ஆண்டுகள் பொது வாழ்க்கையிலிருந்து ஒதுங்கி கருப்பு உடையையே அணிந்தார். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் உண்மையான அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்துக்கும் பிரதமர்களுக்கும் நகர்ந்தது; மன்னராட்சி தேசத்தின் அடையாளமாக மாறியது. கிளாட்ஸ்டன், டிஸ்ரேலி போன்ற பிரதமர்களின் அரசியல் போட்டி அந்தக் காலத்தின் பிரபலமான நாடகமாக இருந்தது.
கண்ணாடி அரண்மனையில் ஒரு கண்காட்சி
1851-ல் ஆல்பர்ட்டின் முயற்சியால் லண்டன் ஹைட் பூங்காவில் "மாபெரும் கண்காட்சி" (Great Exhibition) நடந்தது. ஜோசப் பாக்ஸ்டன் வடிவமைத்த இரும்பும் கண்ணாடியும் கொண்ட "கிரிஸ்டல் பேலஸ்" கட்டடத்தில் உலகெங்கிலுமிருந்து வந்த இயந்திரங்கள், கைவினைப் பொருட்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டன. ஆறு மில்லியனுக்கும் அதிகமான வருகைகள் பதிவானதாகக் கூறப்படுகிறது. அதன் லாபத்தில் தெற்கு கென்சிங்டனில் அருங்காட்சியகங்களும் கல்வி நிறுவனங்களும் உருவாயின.
ரயில், தபால், தந்தி: வேகமான உலகம்
விக்டோரியன் பிரிட்டனில் ரயில்பாதைகள் நாடு முழுவதும் வலைபோல் பின்னப்பட்டன. நாடு முழுவதும் ஒரே நேரத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் "ரயில்வே நேரம்" பிறந்தது. 1840-ல் உலகின் முதல் ஒட்டும் தபால்தலை "பென்னி பிளாக்" அறிமுகமானது; ஒரு பென்னியில் நாட்டின் எந்த மூலைக்கும் கடிதம் அனுப்ப முடிந்தது. மின்தந்தி, பின்னர் கடலடிக் கேபிள்கள், செய்திகளை மணிநேரங்களில் கண்டங்களைக் கடக்கச் செய்தன. சாதாரணக் குடும்பங்களும் கடற்கரை விடுமுறைக்கு ரயிலில் பயணிக்கத் தொடங்கின. 1863-ல் லண்டனில் மெட்ரோபாலிட்டன் ரயில்பாதை திறக்கப்பட்டது; இதுவே உலகின் முதல் நிலத்தடி ரயில் சேவையாகக் கருதப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் அதில் ஓடியவை புகை கக்கும் நீராவி என்ஜின்கள் என்பது இன்று வியப்பாகத் தோன்றலாம்.
இருண்ட தெருக்களும் சீர்திருத்தங்களும்
செல்வம் பெருகினாலும் நகரங்களின் ஏழைப் பகுதிகளில் வாழ்க்கை கொடூரமாக இருந்தது. சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் "ஆலிவர் ட்விஸ்ட்", "எ கிறிஸ்மஸ் கரோல்" போன்ற நாவல்கள் அந்த வறுமையை உலகுக்குக் காட்டின. 1858 கோடையில் தேம்ஸ் நதியின் துர்நாற்றம் ("தி கிரேட் ஸ்டிங்க்") நாடாளுமன்றத்தையே திணறடித்தது; அதன் விளைவாக பொறியாளர் ஜோசப் பசல்கெட் லண்டனின் பிரம்மாண்ட கழிவுநீர்க் கால்வாய் அமைப்பைக் கட்டினார். கிரிமியப் போரில் (1853–56) காயமடைந்த வீரர்களுக்குச் சேவை செய்த ஃப்ளோரன்ஸ் நைட்டிங்கேல் நவீன செவிலியர் தொழிலுக்கு அடித்தளமிட்டார். 1867, 1884 சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் உழைக்கும் வர்க்க ஆண்களில் பலருக்கு வாக்குரிமை அளித்தன; 1870 கல்விச் சட்டம் ஆரம்பக் கல்வியை விரிவுபடுத்தியது. பெண்களுக்கான வாக்குரிமை மட்டும் இந்த யுகத்துக்குப் பிறகே வந்தது.
வீடும் வர்க்கமும் பெண்களும்
விக்டோரியன் சமூகம் வர்க்கத்தால் கடுமையாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. மக்கள்தொகையில் ஏறக்குறைய 70 முதல் 80 சதவீதம் பேர் கூலியை நம்பி வாழ்ந்த உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. சம்பளமும் லாபமும் ஈட்டிய நடுத்தர வர்க்கம் வேகமாக வளர்ந்து, சமூக ஒழுக்கத்தின் காவலனாகத் தன்னைக் கருதியது. "ஆணுக்கு வெளியுலகம், பெண்ணுக்கு வீடு" என்ற "தனிக் கோளங்கள்" கொள்கை பரவலாக நம்பப்பட்டது. ஆனால் ஏழைக் குடும்பங்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் ஆலைகளிலும் வீட்டு வேலைகளிலும் உழைக்க வேண்டியிருந்தது. 1870, 1882 திருமணமான பெண்கள் சொத்துரிமைச் சட்டங்கள் மனைவிகள் தங்கள் சொந்தச் சம்பாத்தியத்தையும் சொத்தையும் வைத்திருக்கும் உரிமையை படிப்படியாக வழங்கின. பெண்களுக்கான கல்லூரிகள் திறக்கப்பட்டன; பெண் மருத்துவர்களும் எழுத்தாளர்களும் தடைகளை உடைத்து முன்னேறினர்.
அறிவியலும் இலக்கியமும்
1859-ல் சார்லஸ் டார்வின் வெளியிட்ட "உயிரினங்களின் தோற்றம்" (On the Origin of Species) மதமும் அறிவியலும் குறித்த பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியது. மைக்கேல் ஃபாரடே, ஜேம்ஸ் கிளார்க் மேக்ஸ்வெல் போன்றோரின் ஆய்வுகள் மின்சார யுகத்துக்கு வழிவகுத்தன. ப்ரான்டே சகோதரிகள், ஜார்ஜ் எலியட், தாமஸ் ஹார்டி, பின்னர் ஆர்தர் கோனன் டாயிலின் ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் என விக்டோரியன் இலக்கியம் இன்றும் வாசிக்கப்படுகிறது.
"விக்டோரியன்" என்ற முத்திரை
இன்று "விக்டோரியன்" என்றால் கண்டிப்பான ஒழுக்கம், இறுக்கமான உடைகள், உணர்வுகளை மறைக்கும் சமூகம் என்ற பிம்பம் நினைவுக்கு வருகிறது. அதில் ஓரளவு உண்மை இருந்தாலும், வர்க்கம், பகுதி, மதம் சார்ந்து நடைமுறை வாழ்க்கை பெரிதும் வேறுபட்டது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். அதே காலத்தில் பிரிட்டிஷ் பேரரசு ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, பசிபிக் எனப் பரவியது; அதன் விலையை அந்தப் பகுதிகளின் மக்கள் செலுத்தினர்.
1897 வைர விழாவின்போது விக்டோரியா ஒரு சகாப்தத்தின் அடையாளமாக மாறியிருந்தார். அவரது ஆட்சி நீளத்தை 2015-ல்தான் இரண்டாம் எலிசபெத் அரசி முறியடித்தார். ரயில் நிலையங்கள், சிவப்புச் செங்கல் நூலகங்கள், பூங்காக்கள் என விக்டோரியன் கட்டடங்கள் இன்றும் பிரிட்டிஷ் நகரங்களின் முகமாக நிற்கின்றன.
