பாரிஸுக்குத் தென்மேற்கே, ஒரு சதுப்பு நிலத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய வேட்டை மாளிகை, ஐரோப்பாவின் மிகப் பிரம்மாண்டமான அரண்மனையாக மாறியது. அந்த மாற்றத்தின் பின்னால் இருந்தவர், தன்னைச் சூரியனோடு ஒப்பிட்டுக்கொண்ட பிரெஞ்சு மன்னர் பதினான்காம் லூயி. அவரது 72 ஆண்டுகால ஆட்சி ஐரோப்பிய வரலாற்றின் மிக நீண்ட அரசாட்சிகளில் ஒன்றாக அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது.

நான்கு வயதில் மன்னர்

1638 செப்டம்பர் 5 அன்று பிறந்த லூயி, தந்தை பதின்மூன்றாம் லூயி இறந்ததும் 1643 மே 14 அன்று, நான்கு வயது எட்டு மாதத்தில் அரியணை ஏறினார். தாய் ஆஸ்திரியாவின் ஆன் அரசப் பிரதிநிதியாகவும், கார்டினல் மசாரின் முதலமைச்சராகவும் நாட்டை நடத்தினர். 1648 முதல் 1653 வரை பிரபுக்களும் பாரிஸ் நீதிமன்றங்களும் நடத்திய "ஃப்ரோண்ட்" கலகத்தின்போது சிறுவன் லூயி இரவோடு இரவாக பாரிஸை விட்டுத் தப்பி ஓட வேண்டியிருந்தது. கலகக்காரப் பிரபுக்கள் மீதும், கொந்தளிக்கும் பாரிஸ் மீதும் அவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் இருந்த அவநம்பிக்கை இந்த அனுபவத்தில் பிறந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.

"நானே ஆட்சி செய்வேன்"

1661 மார்ச் 9 அன்று மசாரின் இறந்தார். மறுநாளே, இனி தனக்கு முதலமைச்சர் தேவையில்லை, தானே நேரடியாக ஆட்சி செய்யப்போவதாக லூயி அமைச்சர்களிடம் அறிவித்தார். மன்னரின் அதிகாரம் இறைவனிடமிருந்து வருகிறது என்ற "தெய்வீக உரிமை" கோட்பாட்டை அவர் உறுதியாக நம்பினார். நிதி அமைச்சர் ழான்-பாப்டிஸ்ட் கோல்பேர் தொழிற்சாலைகள், கால்வாய்கள், கடற்படை, வெளிநாட்டு வணிக நிறுவனங்கள் எனப் பொருளாதாரத்தை அரசின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்த்தார். "அரசு என்பது நானே" (L'État, c'est moi) என்ற புகழ்பெற்ற வாசகம் அவர் சொன்னதாகப் பரவலாகக் கூறப்பட்டாலும், அவர் உண்மையில் அப்படிச் சொன்னதற்கு நம்பகமான ஆதாரம் இல்லை என்பதே பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்து.

வெர்சாய்: கல்லில் எழுதிய அதிகாரம்

வெர்சாயில் தந்தை 1620களில் கட்டிய வேட்டை மாளிகையை, லூயி 1661 முதல் பல கட்டங்களாக விரிவுபடுத்தினார். கட்டடக் கலைஞர்கள் லூயி லு வோ, பின்னர் ழூல் ஆர்துவான்-மான்சார், ஓவியர் ஷார்ல் லு ப்ரன், தோட்டக் கலைஞர் ஆந்த்ரே லு நோத்ர் ஆகியோர் இணைந்து உருவாக்கியது வெறும் அரண்மனை அல்ல; மன்னரின் மகிமையை ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் பறைசாற்றும் ஒரு மேடை. 1682 மே 6 அன்று அரசவையும் அரசாங்கமும் அதிகாரபூர்வமாக வெர்சாய்க்கு இடம் மாறின.

  • கண்ணாடி மண்டபம்: 1678-ல் கட்டத் தொடங்கப்பட்டது; சுமார் 73 மீட்டர் நீளம், தோட்டத்தை நோக்கிய 17 ஜன்னல்களுக்கு எதிரே 17 கண்ணாடி வளைவுகள், கூரையில் மன்னரின் வெற்றிகளைச் சித்தரிக்கும் லு ப்ரனின் ஓவியங்கள்.
  • தோட்டங்கள்: சமச்சீரான பாதைகள், நூற்றுக்கணக்கான சிலைகள், நீரூற்றுகள், பெரும் கால்வாய். இயற்கையையே மன்னர் கட்டுப்படுத்துகிறார் என்ற செய்தியை அவை சொல்லின.
  • அரச தேவாலயம், ட்ரியனான் மாளிகைகள்: ஓய்வுக்கும் தனிமைக்குமான சிறு அரண்மனைகள்.

இந்த அதிசயத்தை எழுப்ப பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பல தசாப்தங்கள் உழைத்தனர்; சதுப்பு நிலத்தில் வேலை செய்ததால் நோயிலும் விபத்துகளிலும் பலர் உயிரிழந்ததாகச் சமகாலக் குறிப்புகள் சொல்கின்றன. நீரூற்றுகளுக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வருவது பெரும் சவால்: செய்ன் நதியிலிருந்து நீரை உயர்த்த "மார்லி இயந்திரம்" என்ற மாபெரும் நீரேற்று அமைப்பு கட்டப்பட்டது. அப்படியிருந்தும் எல்லா நீரூற்றுகளையும் ஒரே நேரத்தில் இயக்க முடியாததால், மன்னர் நடந்து வரும் பாதையில் மட்டும் அவை திறக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

தங்கக் கூண்டில் பிரபுக்கள்

வெர்சாய் ஓர் அரசியல் கருவியும்கூட. உயர்குடிப் பிரபுக்கள் அரண்மனையில் வசிக்கவும், மன்னரின் தயவைப் பெறப் போட்டியிடவும் ஊக்குவிக்கப்பட்டனர். காலையில் மன்னர் எழுவது (lever) முதல் இரவு உறங்குவது (coucher) வரை ஒவ்வொரு நிகழ்வும் கடுமையான சடங்காக இருந்தது; மன்னருக்குச் சட்டை கொடுக்கும் உரிமை கூடப் பெரும் கௌரவம். ஆடம்பரம், சூதாட்டம், விருந்துகளில் மூழ்கிய பிரபுக்கள் தங்கள் மாகாணங்களில் கலகம் செய்யும் நிலையில் இல்லை. மோலியேரின் நகைச்சுவை நாடகங்கள், ராசினின் துன்பியல் நாடகங்கள், லூலியின் இசை, பாலே நடனம் என பிரெஞ்சுப் பண்பாடு ஐரோப்பா முழுவதற்கும் முன்மாதிரியானது; பிரெஞ்சு மொழி அரசவைகளின் மொழியானது.

போர்களும் கடன்களும்

புகழின் மீதான தாகம் லூயியை தொடர் போர்களுக்கு இட்டுச் சென்றது: டச்சுப் போர் (1672–78), ஒன்பது ஆண்டுப் போர் (1688–97), தன் பேரன் ஐந்தாம் ஃபிலிப்பை ஸ்பெயின் அரியணையில் அமர்த்த நடந்த ஸ்பானிய வாரிசுரிமைப் போர் (1701–14). பிரான்சின் கிழக்கு எல்லைகள் விரிந்தாலும், நாட்டின் கருவூலம் வறண்டது. 1685-ல் புராட்டஸ்டன்ட்களுக்கு மதச் சுதந்திரம் வழங்கிய நாந்த் ஆணையை அவர் ரத்து செய்தார்; இதனால் லட்சக்கணக்கான ஹ்யூகனாட்கள் (மதிப்பீடுகள் வேறுபடுகின்றன) நெதர்லாந்து, இங்கிலாந்து, பிரஷ்யா போன்ற நாடுகளுக்குத் தப்பி ஓடினர்; அவர்களுடன் திறமையான கைவினைஞர்களும் வணிகர்களும் வெளியேறினர்.

சூரியன் மறைந்தது

1715 செப்டம்பர் 1 அன்று, 77-வது பிறந்தநாளுக்குச் சில நாட்கள் முன்பு, காலில் ஏற்பட்ட கேங்க்ரீன் நோயால் லூயி வெர்சாயில் இறந்தார். மகனும் பேரனும் அவருக்கு முன்பே இறந்துவிட்டதால், ஐந்து வயதுக் கொள்ளுப்பேரன் பதினைந்தாம் லூயி மன்னரானார். அவர் விட்டுச்சென்ற பெரும் கடனும், மக்களிடமிருந்து விலகிய ஆடம்பர அரசவையும் எழுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வெடித்த பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் பின்னணியில் ஒரு பங்கு வகித்தன. இன்று யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியச் சின்னமான வெர்சாய் அரண்மனையை ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கானோர் பார்வையிடுகின்றனர்.

மூலங்கள்